Al eeuwenlang willen mensen alles begrijpen en verklaren. Helaas valt dat niet altijd mee. In de oudheid, als de mensen geen verklaring konden vinden, schreven zij de dingen die ze niet begrepen toe aan de goden. Zij waren de oorzaak van hetgeen dat er gebeurde. Zo ontstonden er mythen, verhalen waardoor de primitieve mens zich staande kon houden in een wereld waar elke dag om het bestaan gevochten moest worden.
Onder de verzamelnaam Edda zijn de Noorse mythen bekend, over Vidar en Landvidi die een aantal dingen moeten verklaren en zorgen dat deze nooit meer vergeten worden, zeker niet binnen Vidar.
Men zegt dat de oppergod Odin, die tevens de god van de dichters en van de oorlog was, eens verliefd was op de schone reuzin Grid, die in een grot in de woestijn woonde. Nadat Odin en Grid een nacht samen doorgebracht hadden, overtuigde de god haar ervan zijn vrouw te worden. Uit dit huwelijk kwam Vidar voort, een zoon die even sterk als stil was. Vidar werd gezien als de verpersoonlijking van de krachten van de natuur.
Volgens de mythen waren de goden nauw verbonden met de natuur en de aarde. Dit gold in het bijzonder voor Vidar. Verder werd hij de “zwijgende” genoemd. Ook werd hij gezien als diegene die bestemd was om de ondergang te overleven en te heersen over een herboren aarde.
De god Vidar woonde in Landvidi: een paleis versierd met groene takken en verse bloemen, gelegen in het midden van een ondoordringbaar oerwoud. Hier was de diepste stilte en de mooie eenzaamheid waar Vidar erg van hield en waar hij zich op zijn gemak voelde. Vaak trok Vidar zich terug in zijn paleis Landvidi, in het hart van het woud om daar, op zijn troon, na te denken over de eeuwigheid, de toekomst en de oneindigheid. De geheimen die hij hier ontdekte zou hij echter nooit openbaar maken, want hij zweeg altijd als het graf.
Vidar wordt afgebeeld als slank, welgebouwd en schoon. Hij is altijd gekleed in een wapenuitrusting, samen met een zwaard dat een breed lemmet heeft en is geschoeid met een ijzeren of lederen schoen. De ijzeren schoen zou Vidar beschermen tegen vuur. En de lederen schoen zou ooit nog een keer van pas komen om Fenris, een wolf, te doden, die hij met een vreselijke ruk in tweeën scheurde.
Vidar was niet alleen de verpersoonlijking van de onvergankelijkheid van de natuur: hij was ook het zinnebeeld van de opstanding en de vernieuwing. Volgens Vidar was de enige waarheid dat nieuwe loten en bloesems zullen ontluiken om die die eraf gevallen zijn, te vervangen.
Een dag in de eeuwigheid met veel goeds en schoons, maar ook met schande en leed is ten einde en een nieuwe dag is aangebroken. Zoals elke nieuwe dag begint hij in onschuld, vrede en in staat van volmaakt geluk. Of de bewoners van deze nieuwe wereld dit alles zullen weten te behouden, of dat zij zich opnieuw met schuld zullen beladen is een vraag die eindeloos gesteld kan worden, ook op het huidige Landvidi.
